บทที่ 13 ถ้าหายไปก็คงไม่มีใครคิดถึง

อัยยาเปิดประตูลงจากรถ ยืนมองแผ่นหลังของรถคันหรูที่ค่อย ๆ เคลื่อนตัวออกไปจากสายตา ทิ้งไว้เพียงความเงียบและความรู้สึกว่างเปล่าที่ค้างอยู่ในอก

จากนั้นอัยยาก็ก้าวเท้าเข้ามาในบ้าน ทว่ายังไม่ทันได้ถอดรองเท้าดี

เสียงแม่ที่นั่งอยู่บนโซฟาก็เอ่ยขึ้น น้ำเสียงฟังดูเข้มงวดจนเธอชะงักฝีเท้า

“ใครมาส่ง”

“เอ่อ…เพื่อน...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ